آغاز سال ۱۳۸۷ را به همه ایرانیان عزیز در

سراسر دنیا تبریک می گویم.

هر روزتان نوروز, نوروزتان پیروز 

احمدرضا فرخزاد

                                                                     در این مطلب روی سخن نگارنده بیشتر با هموطنانی است که در داخل ایران زندگی می کنند.

نگاهی کلی به ۸ سال گذشته و مقایسه مجالس ششم و هفتم و همچنین نگاه به وضعیت معیشتی مردم و مقایسه آن با هشت سال گذشته و همچنین وضعیت ایران در عرصه بین المللی و مقایسه آن با گذشته ای نه چندان دور, مرا به این نتیجه رساند که باید در انتخابات مجلس هشتم با همه نقایصی که در آن وجود دارد شرکت کرد. حتی اگر بتوان با این حضور تغییر بسیار کوچکی در وضعیت موجود ایجاد کرد. در ادامه این سطور به تفضیل دلایل خود را بیان خواهم کرد.

امروز روز انتخابات مجلس هشتم است. مجلسی که قرار است در ۴ سال آینده نقشهای متفاوتی را در زندگی ما ایرانیان فارغ از اینکه بتواند یا نتواند, به عهده بگیرد. در زیر به چند مورد از این نقشها جهت یادآوری اشاره می کنم:

۱- تایید یا عدم تایید استوارنامه های نمایندگانی که در این انتخابات و همچنین انتخابات میان دوره ای مجلس هشتم وارد مجلس خواهند شد. انتخاب رئیس و اعضای هیات رئیسه مجلس و همچنین انتخاب اعضای کمیسیونهای حساس و مهم مجلس همچون کمیسیون اقتصادی, امنیت ملی و سیاست خارجی و کمیسیون اصل ۹۰ مجلس.

۲- نظارت و در صورت لزوم اعتراض به سیاستهای غلط دولت فعلی در زمینه های اقتصادی (تاکید می کنم سیاستهای اقتصادی چرا که بند ناف دولت به وضعیت اقتصادی آن بستگی دارد و این سیاستها در زندگی روزمره مردم تاثیر مستقیم دارد) وسیاستهای اجتماعی, فرهنگی و سیاست خارجی و تلاش برای تغییر این سیاستها حتی اگر این تغییرات بسیار محدود باشد. 

۳- استیضاح دولت فعلی و یا حتی بعضی از اعضای هیات دولت یا همراهی با دولت آقای احمدی نژاد و افراد منسوب از جانب ایشان.

۴- انتخابات ریاست جمهوری در یک سال و نیم آینده برگزار خواهد گردید و مجلس نقشی تعیین کننده در تایید دولت آینده و وزیران آن خواهد داشت.

۵- نظارت بر عملکرد قوه قضائیه و وزارت اطلاعات, زندانهای رسمی و غیر رسمی و همچنین بررسی و تایید یا اصلاح بودجه برای نهادها و سازمانهای مذکور. (به این مجموعه شورای نگهبان را که ردیف بودجه مخصوص از دولت دارد نیز اضافه کنید.)

۶- تلاش برای تغییر قوانین غیر عادلانه و تبعیض آمیز در همه عرصه ها که در گذشته به تصویب رسیده اند و یا از جانب مجالس گذشته تغییری در آنها صورت نگرفته است. از مجموع این قوانین می توان به عنوان مثال به قانون کار, قانون مطبوعات, قوانین استخدامی و پرداخت دستمزد, قوانین بانکی و پرداخت وام, قوانین مربوط به زنان, قانون انتخابات و قانون جرائم و مجازات و چندین مورد دیگر اشاره کرد.

۷- جلوگیری از به هدر رفتن سرمایه ها و منافع ملّی با تصویب و یا عدم تصویب بسیاری از لوایح و معاهدات و قراردادهای دولتی در عرصه داخلی و خارجی و همچنین جلوگیری از بذل و بخشش ثروتهای ملَی توسط دولت به کشورها و سازمانهای غیر ایرانی.

مواردی که در بالا ذکر شد تنها بخشی از نقش مجلس آینده است که می تواند در همه و یا حتی در بخش کوچکی از آن تغییرات به وجود آورد.

حال با این اوصاف و همچنین با نگاه به نتیجه ای که از یکدست شدن حاکمیت بعد از انتخاب آقای احمدی نژاد و انتخابات مجلس هفتم و همچنین برخورد دنیا با ایران به وجود آمد و مردم ایران نتیجه آن را در زندگی روزمره خود با گوشت و پوست و استخوان در همه عرصه های اقتصادی و  اجتماعی حس می کنند, وقت آن رسیده است که از این رخوت سیاسی بیرون بیائیم و با حضور خود در انتخابات حتی به امید تغییرات کوچک سهمی در آینده خود هر چند ناچیز (تکرار می کنم هر چند کم و اندک) داشته باشیم.

فرخزاد 

آغاز سال ۱۳۸۶, سال کوروش کبیر را به همه ایرانیان عزیز در

سراسر دنیا تبریک می گویم.

هر روزتان نوروز, نوروزتان پیروز 

 احمدرضا فرخ زاد

برای اولین بار دوست دارم که سر تا سر نوشته ام غلط باشد, برای نخستین بار می خواهم که پس از مدتی همه به من بگویند: اشتباه کردی. تا کنون سعی کردم مدتی سکوت کنم و فقط اخبار مربوط به ایران را دنبال کنم و به صحبتهای کارشناسان از هر طیف و جناحی گوش دهم.

با شنیدن سخنان چند روز گذشته جرج بوش در مورد ایران که ماحصل نظریات اکثر کارشناسان بود و همچنین اتفاقات اخیر, دیگر سکوت را جایز ندانستم. امیدوارم که این نوشته تلنگری کوچک به خواب غفلت ما باشد.

کمتر از یکماه به پایان مهلت شورای امنیت سازمان ملل متحد به ایران برای تعلیق غنی سازی اورانیوم باقی مانده است. با نگاه به گفته ها و رفتارهای مسئولین جمهوری اسلامی هیچ نقطه امیدی در ایران برای پذیرش قطعنامه شورای امنیت به چشم نمی خورد. نهایتا پس از پایان مهلت مقرر در دوم اسفندماه قسمت دوم تحریمها شروع خواهد شد. در این مرحله بر طبق فصل هفتم منشور سازمان ملل متحد تحریمها بسیار شدیدتر خواهند بود و مهلتی دیگر به ایران داده خواهد شد.

به احتمال قریب به یقین باز هم حاکمین ایران این تحریمها را نیز بی ارزش قلمداد خواهند کرد و از این مرحله به بعد فصل خطرناک ماجراجویی های حاکمان جمهوری اسلامی آغاز می گردد.

آمریکا سعی کرد در یک ماه گذشته با ارسال دومین ناو هواپیمابر خود به خلیج فارس(حضور همزمان دو ناو هواپیمابر آمریکا در خلیج فارس طی یک دهه اخیر سابقه نداشته است) و همچنین دستگیری مقامات ایرانی در عراق پیام روشنی را به گوش مقامات ایرانی برساند.

پیام بسیار روشن و صریح است: "اگر به ماجراجویهای هسته ای خود ادامه دهید و به قطعنامه های شورای امنیت سازمان ملل گردن ننهید, حمله نظامی آمریکا به ایران حتمی خواهد بود".

حال روی سخن من با مردم و خصوصا جوانان ایرانی است. آیا فکر می کنید سران جمهوری اسلامی با آمریکا دست دوستی می دهند؟ یا فکر می کنید که با حمله آمریکا به ایران آزادی و دموکراسی به کشور ما سرازیر خواهد شد؟ پاسخ هر دو سوال منفی است. میپرسید چرا؟ پاسخ روشن است. فقط کافی است به این مطلب از زبان احمدی نژاد توجه کنید که گفته است: ما خواهان هرج و مرج در دنیا هستیم تا امام زمان ظهور کند. حال فکر می کنید چنین رئیس جمهوری به دنبال آشتی و صلح است, البته که جواب منفی است. از آن سو آیا فکر می کنید آمریکا و متحدانش منتظر می مانند که چنین رئیس جمهوری با این افکار (بر گرفته از افکار رهبری نظام به گفته خود احمدی نژاد و شخص رهبر) به آرزوهای خود که همانا ایجاد هرج و مرج در دنیا است دست پیدا کنند, در اینجا هم جواب منفی است. چرا که آمریکا و متحدانش یکبار در گذشته طعم غفلت از این افراد و تفکرات را به نوعی دیگر چشیده اند (منظور حملات تروریستی یازده سپتامبر و حمله به متروی لندن و مادرید می باشد).

در اینجا لازم می دانم که حمله آمریکا و متحدانش به عراق در جریان جنگ اول خلیج فارس را یاد آور شوم که به بیرون راندن صدام از کویت و تضعیف قدرت نظامی صدام منجر شد. اما پس از آن حمله چه شد؟ آیا آزادی و دموکراسی در عراق برقرار گردید؟ همگان دیدند که چه شد. صدام پس از جنگ شروع به سرکوب وحشیانه مردم نمود و عده زیادی از نیروهای مخالف خود را به خاک و خون کشید و حال با توجه به تمامی شواهد, این جنگ و سرنوشتی است که در انتظار مردم ایران است.

اگر عده ای فکر می کنند که حمله آمریکا به ایران چیزی شبیه به اشغال عراق است, سخت در اشتباهند. با نگاه به نظر کارشناسان بین المللی مسائل نظامی و نظرات جسته و گریخته مقامات آمریکایی و اسرائیلی می بینیم که همه جا صحبت از حملات نظامی پیشگیرانه است یعنی مشابه همان حملاتی که به عراق در جریان جنگ اول خلیج فارس انجام شد. حتی با این احتمال ضعیف که ایران با حمله نظامی اشغال شود و حکومت ایران نیز سرنگون گردد باز هم آزادی و دموکراسی به کشور ما سرازیر نخواهد شد, که امروز همگان در عراق شاهد این مدعی هستند. کشوری که از هر لحاظ از ایران کوچکتر است و قاعدتا کنترل آن آسانتر.

حال در این مقطع حساس تاریخی سرنوشت کشورمان را خود رقم خواهیم زد. دو انتخاب در پیش روی خود داریم, می توانیم با سکوتمان عراقی دیگر شویم(احتمالا به مراتب بدتر) ویا اینکه خودمان با نافرمانی مدنی و بدور از خشونت و از بین رفتن جان عده ای از هموطنانمان, حکومت فاسد و ظالم جمهوری اسلامی را برکنار کنیم و در فضایی آزاد و در یک انتخابات آزاد حکومتی دموکراتیک را انتخاب نماییم.

امیدوارم که این بار بر خلاف گذشته تاریخی که در انتخابها در مقاطع حساس داشته ایم, درست انتخاب نماییم.

فرخزاد

با نگاهی به گزارش صفحه سوم روزنامه تندرو کیهان*و همچنین گزارش صفحه آخر روزنامه دولتی ایران* از تجمعات دانشجویی به مناسبت روز دانشجو, در می یابیم که چگونه رژیم جمهوری اسلامی با حیله ای جدید قصد دارد حرکتهای اعتراض آمیز دانشجویان را به نفع خود مصادره نماید.

این بار حکومت به جای برخورد قهر آمیز با تجمعات دانشجوئی قصد دارد تا خواسته های دانشجویان را به شکل وارونه جلوه دهد. تئوریسین های نظام نیک می دانند که در شرایط کنونی که با تشدید جو پادگانی که در داخل به وجود آورده اند و همچنین اوضاع نابسامان ایران در عرصه بین المللی, هر گونه برخورد قهر آمیز با دانشجویان به صورت گروهی و در ابعاد وسیع, فاجعه ای به مراتب بدتر از 18 تیر را برای حکومت به ارمغان خواهد آورد. فاجعه ای که این بار ممکن است تا براندازی کامل نظام پیش برود.

این بار با توجه به سیاست زیگزاگ (سیاست آسان گیری و سخت گیری) حکومت ایران در برخورد با مشکلات و اعتراضات که از ابتدای انقلاب تا کنون وجود داشته است, رژیم تصمیم گرفته است که بر روی حرکت های اعتراض آمیز دانشجویان به اصطلاح موج سواری کند و با استفاده از رسانه های  جمعی که در اختیار دارد خواسته های دانشجویان را مطابق میل خود, وارونه جلوه دهد.

فرخزاد

*روزنامه کیهان صفحه سوم  http://www.kayhannews.ir/850916/3.htm#other305 

*روزنامه ایران صفحه آخر http://www.iran-newspaper.com/1385/850916/html/back.htm#s639690

از حرکت آزادی خواهی دانشجویان در

     تجمع آذرماه به هر شکل ممکن

                   حمایت کنیم

یار دبستانی من, با من و همراه منی

چوب الف بر سر ما, بغض من و آه منی...

مجلس خبرگان بر طبق یکی از اصول قانون اساسی جمهوری اسلامی مسئولیت تعیین رهبر و نظارت بر کار رهبر و در صورت عدم صلاحیت, عزل رهبر را بعهده دارد. اعضای مجلس خبرگان رهبری همگی باید دارای بالاترین درجه و رتبه در فقه شیعی باشند. تمامی نامزدهای حضور در مجلس خبرگان باید توسط شورای نگهبان تایید صلاحیت شوند تا بتوانند در انتخابات شرکت نمایند. البته اخیرا شورای نگهبان امتحان کتبی هم برای سنجش دانش فقهی بعضی از کاندیداها در نظر گرفته است.

شورای نگهبان دارای دوازده عضو است که شش عضو از اعضای آن مستقیما توسط رهبر انتخاب میشوند و شش عضو دیگر نیز پس از معرفی توسط رئیس قوه قضائیه (که خود توسط رهبر انتخاب شده است) به مجلس شورای اسلامی و کسب رای اعتماد, به عضویت شورای نگهبان در می آیند. اگر مجلس آنها را تایید نکند, مجددا نامزدهای جدیدی از جانب قوه قضائیه به مجلس معرفی میشوند تا انتخاب شوند.

این توضیح مختصر در مورد ساختار مجلس خبرگان و شورای نگهبان برای این بود تا مردم آگاه شوند که رهبر چگونه می تواند اعضای مجلسی را که قرار است بر کار او نظارت کنند, به میل خود تعیین کند و نتیجه همین میشود که تا حال دیده ایم, یعنی مجلس خبرگان تبدیل میشود به مجلس حمد و ثنای رهبر.

حال به این سوال میرسیم که آیا باید در انتخابات مجلس خبرگان شرکت کرد یا خیر؟ از نظر نگارنده این مطلب پاسخ منفی است. چرا که شرکت در این انتخابات نه تنها هیچ تاثیری در زندگی ما ایرانیان ندارد بلکه دانسته یا ندانسته مهر تاییدی زده ایم بر اصل ولایت فقیه و رهبری.

هموطنان عزیز, ما باید در انتخابات به صورت هوشمندانه رفتار نمائیم. این بدین معنی است که در انتخاباتی شرکت کنیم که برای انتخاب نهادی مدنی است, مانند انتخابات شوراها (البته در صورتی که ردصلاحیتهای گسترده نامزدها را شاهد نباشیم). با تحریم انتخابات خبرگان و شرکت در انتخابات شوراها به حکومت جمهوری اسلامی و جامعه بین الملل این پیام را میدهیم که ما نهادهای مافوق قانون مانند ولایت فقیه و رهبری را قبول نداریم و تنها نهادهای مدنی مانند شوراها را قبول داریم و اعضای آن را انتخاب می کنیم.

فرخزاد

پاسخ این سئوال به پورسانتهای کلانی بر می گردد که از واردات بنزین به جیب مسئولان عالیرتبه حکومت, بصورت غیر مستقیم از طریق شرکتهای اقماری دولت واریز میشود. نمونه ای از این پورسانتها را میتوان در ماجرای معامله شرکت استات اویل نروژ با شرکتی که پسر آقای هاشمی رفسنجانی در آن از شرکای اصلی بود, یافت. آن ماجرا هم مانند بسیاری دیگر از رشوه خواریهای کلان توسط حکومت ایران مسکوت گذاشته شد و طبق معمول نفر اصلی از هرگونه محاکمه و بازخواستی مصون ماند. از سوی دیگر نداشتن هیچگونه برنامه صحیحی برای توسعه زیرساختهای کشور در رژیم جمهوری اسلامی خود دلیل دیگری بر تمایل حکومت برای واردات بنزین است.

با اعلام خبر سهمیه بندی بنزین توسط دولت محمود احمدی نژاد, اولین حرکت گسترده برای آماده کردن ذهن مردم برای پذیرش تحریمهای بین المللی آغاز شده است .  حرکتی که تاثیر آن را بخاطر تاثیرگذاری مصرف و قیمت بنزین در تمامی سطوح جامعه شاهد خواهیم بود. و هیچ کالایی به غیر از بنزین نمی تواند این نقش را بخوبی ایفا نماید. حال می بینیم که دولت ایران پیش از آغاز تحریمها مردم ایران را تحریم کرده است تا با آغاز تحریمها که هدف آن حکومت ایران است, گناه خود را بر گردن جامعه بین المللی بیندازد تا حمایت مردم ایران را بدست بیاورد. این مطلب یعنی آغاز یک حمله حساب شده به افکار عمومی جامعه برای بدست آوردن حمایت مردم ایران.

فرخزاد

نخستين اشاره در تاريخ اساطير ايران به وجود پرچم، به قيام کاوه آهنگر عليه ظلم و ستم آژي دهاک(ضحاک) بر ميگردد. نخستين رنگهاي پرچم ايران زرد و سرخ و بنفش بود، بدون آنکه نشانه اي ويژه بر روي آن وجود داشته باشد. هر پادشاهي که به قدرت مي رسيد تعدادي جواهر بر آن مي افزود. به هنگام حملهٌ اعراب به ايران، در جنگي که در اطراف شهر نهاوند در گرفت درفش کاويان به دست آنان افتاد و چون آن را همراه با فرش مشهور   "بهارستان " نزد عمربن خطاب خليفه مسلمانان، بردند وي از بسياري گوهرها، دُرها و جواهراتي که به درفش آويخته شده بود دچار شگفتي شد.
با فتح ايران به دست اعراب مسلمان، ايرانيان تا دويست سال هيچ درفش يا پرچمي نداشتند از آنجائي که علماي اسلام تصويرپردازي و نگارگري را حرام ميدانستند تا سالهاي مديد هيچ نقش و نگاري از جانداران بر روي درفش ها تصوير نمي شد.
در سال 355 خورشيدي 976 ميلادي که غزنويان، با شکست دادن سامانيان، زمام امور را در دست گرفتند، سلطان محمود غزنوي براي نخستين بار دستور داد نقش يک ماه را بر روي پرچم خود که رنگ زمينه آن يکسره سياه بود زردوزي کنند. سپس در سال 410 خورشيدي ( 1031 ميلادي ) سلطان مسعود غزنوي به انگيزه دلبستگي به شکار شير دستور داد نقش و نگار يک شير جايگزين ماه شود و از آن پس هيچگاه تصوير شير از روي پرچم ملي ايران برداشته نشد تا انقلاب ايران در سال 1979 ميلادي.
در مورد علت استفاده از خورشيد دو ديدگاه وجود دارد. يکي اينکه چون شير گذشته از نماد دلاوري و قدرت، نشانه ماه مرداد ( اسد ) هم بوده و خورشيد در ماه مرداد در اوج بلندي و گرماي خود است، به اين ترتيب همبستگي ميان خانه شير ( برج اسد ) با ميانهٌ تابستان نشان داده مي شود. نظريه ديگر بر تاًثير آئين مهرپرستي و ميترائيسم در ايران دلالت دارد و حکايت از آن دارد که به دليل تقدس خورشيد در اين آئين، ايرانيان کهن ترجيح دادند خورشيد بر روي سکه ها و پرچم بر پشت شير قرار گيرد.
شاه طهماسب نيز چون خود زادهً ماه فروردين ( برج حمل ) بود دستور داد به جاي شير و خورشيد تصوير گوسفند ( نماد برج حمل ) را هم بر روي پرچمها و هم بر سکه ها ترسيم کنند. 
نادر که مردي خود ساخته بود توانست با کوششي عظيم ايران را از حکومت ملوک الطوايفي رها ساخته، بار ديگر يکپارچه و متحد کند در همين دوره بود که تغييراتي در خور در پرچم ملي و نظامي ايران بوجود آمد. درفش ملي ايرانيان در اين زمان سه رنگ سبز و سفيد و سرخ با شيري در حالت نيمرخ و در حال راه رفتن داشته که خورشيدي نيمه بر آمده بر پشت آن بود و در درون دايره خورشيد نوشته بود: " المک الله". بر اين اساس ميتوان گفت پرچم سه رنگ عهد نادر مادر پرچم سه رنگ فعلي ايران است.

با پيروزي جنبش مشروطه خواهي در ايران و گردن نهادن مظفرالدين شاه به تشکيل مجلس، نمايندگان مردم در مجلس هاي اول و دوم به کار تدوين قانون اساسي و متمم آن مي پردازند. در اصل پنجم متمم قانون اساسي آمده بود: " الوان رسمي بيرق ايران، سبز و سفيد و سرخ و علامت شير و خورشيد است"، نمايندگان نوانديش در توجيه رنگهاي به کار رفته در پرچم به استدلالات ديني متوسل شدند، بدين ترتيب که مي گفتند رنگ سبز، رنگ دلخواه پيامبر اسلام و رنگ اين دين است. در مورد رنگ سفيد نيز به اين حقيقت تاريخي استناد شد که رنگ سفيد رنگ مورد علاقهً زرتشتيان است، اقليت ديني که هزاران سال در ايران به صلح و صفا زندگي کرده اند و اين که سفيد نماد صلح، آشتي و پاکدامني است در مورد رنگ سرخ نيز با اشاره به ارزش خون شهيد در اسلام، بويژه امام حسين و جان باختگان انقلاب مشروطيت به ضرورت پاسداشت خون شهيدان اشاره گرديد. وقتي نمايندگان روحاني با اين استدلالات مجاب شده بودند و زمينه مساعد شده بود، نوانديشان حاضر در مجلس سخن را به موضوع نشان شير و خورشيد کشاندند و اين موضوع را اين گونه توجيه کردند که انقلاب مشروطيت در مرداد (سال 1285 هجري شمسي 1906 ميلادي) به پيروزي رسيد يعني در برج اسد(شير). از سوي ديگر چون اکثر ايرانيان مسلمان شيعه و پيرو علي هستند و اسدالله از القاب حضرت علي است، بنابراين شير هم نشانهً مرداد است و هم نشانهً امام اول شيعيان در مورد خورشيد نيز چون انقلاب مشروطه در ميانهً ماه مرداد به پيروزي رسيد و خورشيد در اين ايام در اوج نيرومندي و گرماي خود است پيشنهاد مي کنيم خورشيد را نيز بر پشت شير سوار کنيم که اين شير و خورشيد هم نشانهً علي باشد هم نشانهً ماه مرداد و هم نشانهً چهاردهم مرداد يعني روز پيروزي مشروطه خواهان و البته وقتي شير را نشانهً پيشواي امام اول بدانيم لازم است شمشير ذوالفقار را نيز بدستش بدهيم. بدين ترتيب براي اولين بار پرچم ملي ايران به طور رسمي در قانون اساسي به عنوان نماد استقلال و حاکميت ملي مطرح شد.

در اصل هجدهم قانون اساسي رژیم جمهوري اسلامي ايران مصوب سال 1358 (1979 ميلادي) در مورد پرچم گفته شده است که پرچم جمهوري اسلامي از سه رنگ سبز، سفيد و سرخ تشکيل مي شود و نشانهً جمهوري اسلامي در وسط آن قرار دارد.

واقعا چه حکومت دلسوزی داریم. رژیمی که میگوید قصد دارد با راه اندازی نیروگاههای هسته ای, نفت و گاز را برای نسلهای آینده حفظ نماید!

احمدی نژاد می گوید: ما میخواهیم انرژی هسته ای را داشته باشیم تا بتوانیم زندگی بهتری برای ایرانیان و نسلهای بعدی به وجود بیاوریم!

ناگهان احمدی نژاد که که دچار بیماری روان پریشی (بر طبق نظر روانشناسان) است, اعلام می کند که برنامه تنظیم خانواده کار اشتباهی است و ما با این برنامه مخالفیم, این طرح استکبار است که نگران آن است تعداد ما زیاد شود و ما بر آنها غلبه کنیم.

حال خود مقایسه کنید این حرف را با ادعای قبلی حکومت که می گوید ما نگران سعادت نسلهای آینده هستیم و به همین دلیل دنبال انرژی هسته ای  هستیم.

حکومتی که در حال حاضر به هیچ عنوان پاسخگوی نیازهای همین تعداد ایرانی نیست, چگونه می خواهد پاسخگوی جمعیتی دو برابر جمعیت فعلی ایران باشد؟ نگاهی به آمارهای بیکاری,خط فقر و انواع و اقسام مشکلات اقتصادی و اجتماعی که مردم ایران با آن دست و پنجه نرم می کنند, خود نشان دهنده وضعیت نابسامان جامعه ایران است. این سخنان جدید احمدی نژاد خود پاسخ آن دسته از ایرانیانی است که باور کرده بودند که هدف از راه اندازی تاسیسات هسته ای, کمک به بهبود زندگی آنها و نگرانی در مورد نسلهای آینده است.

فرخزاد

مگر نه این است که ما با رفتار حکومت مخالفیم. مگر اعتقاد نداریم که حکومت به حقوق ایرانیان از هر قومی احترام نمیگذارد. مگر نه این است که حاکمان ایران هر کار ناشایستی را به شکلهای مختلف توجیه می کنند. مگر غیر از این است که حاکمان ایران اجازه کوچکترین فعالیت و سخنی را به مخالفین خود نمی دهند. حال بیاییم به رفتارهای خود نگاه کنیم. ببینیم خود ما در زندگی شخصی و در فعالیتهای سیاسی و اجتماعیمان آیا اصولی را که خواستار آن هستیم رعایت می کنیم؟ باید باور کنیم ما نمی توانیم از اصولی دفاع کنیم که خود, آنرا در شرایط مختلف زیر پا می گذاریم.  آزادی بیان و دموکراسی در جامعه ای شکل می گیرد که افراد آن جامعه خود در ابتدا آن را رعایت کنند. مبارزین سیاسی وقتی حرفشان در جامعه مورد استقبال مردم قرار می گیرد که خود در ابتدا به اصولی که از آن دم میزنند پایبند باشند. افرادی که با فحاشی به دیگران صحبت می کنند هنوز الفبای دموکراسی و آزادی بیان را نیاموخته اند.

باشدکه ابتدا خود بیاموزیم قبل از آنکه بخواهیم یاد دهیم.

فرخزاد

با نگاه به حوادثی که در چند روز گذشته در تهران رخ داده است یعنی در درگیری یگان ویژه نیروی انتظامی و نیروهای لباس شخصی (مزدوران رژیم) با آقای کاظمینی بروجردی و هوادارانش, یکبار دیگر حاکمان جمهوری اسلامی گوشه هایی از قساوت وظلم خود را به نمایش گذاشتند. یکبار دیگر ما مردم فقط نظاره گر بودیم همانطور که در 18 تیر سال 78 نظاره کردیم تا دانشجویان در تهران و تبریز به وحشیانه ترین شکل ممکن سرکوب شوند. در تجمع زنان در میدان هفت تیر به مانند تماشاچیان یک رویداد غم انگیز شاید فقط آه کشیدیم و افسوس خوردیم. قبل از آن نیز رانندگان و  کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران در پاسخ به مشکلات صنفی و معیشتشان به زندان افتادند و از کار اخراج شدند, ولی ما باز هم به تماشا نشستیم. روزیکه اکبرمحمدی را در زندان اوین قربانی  کردند باز هم فقط آه کشیدیم. هر بار که تماشاچی شدیم یک دلیلی برای توجیه سکوت خود ساختیم. یکبار گفتیم که آخر با این اعتراضها و تجمع ها که رفتار حکومت تغییر نمی کند و اینها بی دلیل خود را درگیر می کنند. بار دیگر گفتیم همین وضعی را هم که داریم با هزار بد بختی ساخته ایم و نمی خواهیم ان را از دست بدهیم. در حمایت زنان هیچ نگفتیم که بعضی از ما فکر میکردیم که اصلا چه معنی دارد که زنان حق و حقوق یکسان با مردان داشته باشند و یا بعضی همصدا با رژیم گفتیم که اینها دنبال بی بندوباری هستند. در پی قربانی شدن اکبر محمدی در زندان اوین, پدران و مادران ما فرزندانشان را از اینکه از خانواده اکبر محمدی حمایت کنند منع میکردند, که مبادا همان اتفاقی که برای اکبر افتاد برای شما بیفتد. و بالآخره در این چند روز گذشته نیز خود را توجیه کردیم که پروژه ای دیگر مانند خمینی یا خاتمی در راه است بدون توجه به این نکته که این آخوند در حکومت آخوندی همان حرفی را میزند که ما می زنیم یعنی: جدائی دین از سیاست و حکومت. پس بار دیگر نظاره گر شدیم تا عده ای دیگر به وحشیانه ترین وضع به خاک و خون کشیده شوند. مگر نه این است که ما از آزادی بیان, دموکراسی و جدائی دین از دولت دفاع می کنیم, پس باید هر کسی (غیر از تروریست هائی که دستشان به خون آغشته است) را که در این راه حرف میزند و گام بر می دارد را حمایت کنیم.

ما اندیشه و تفکر را حمایت میکنیم نه اشخاص را

فرخزاد